السلام علیک یا سیدالشهدا

پرسش:
آیا روایتی داریم که بگوید آفتاب در شهادت امام حسین علیه السلام خونین شد؟
منبع پاسخ: پایگاه حوزه3706-1، 3706-1
پاسخ:
در این مورد در مصادر حدیثی[i]، روایاتی بدین مضمون وارد شده است.

....................................................
[i]احقاق الحق ج 11 ص 462 و 483 به نقل از کتاب فرهنگ عاشورای آقای جواد محدثی ص 168.

منابع مقاله:
سیره معصومان، ج 4، امین، سید محسن؛

هلال بن نافع گوید: من با سپاه عمر بن سعد ایستاده بودم.ناگاه کسی فریاد زد: ای امیر بشارت باد تو را که شمر، حسین را کشت.من خود را میان صفوف لشگر رساندم و برابر حسین ایستادم.چنان دیدم که آن حضرت در حال جان دادن است.به خدا هرگز مانند حسین کشته‏ای را ندیده بودم که با خون، چهره خویش را خضاب کرده و سیمایی این چنین داشته باشد.انوار درخشان چهره او و زیبایی هیئتش مرا از اندیشه شهادت او بازداشت.حسین ع در این حال طلب آب می‏کرد، و من شنیدم کسی را که می‏گفت: به خدا هرگز آب نخواهی نوشید، تا آنگاه که به دوزخ وارد شوی و از آب حمیم بنوشی.حسین ع گفت: آیا من به دوزخ وارد می‏شوم و از آب آن می‏نوشم؟ نه، هرگز چنین نیست.به خدا من بر جدم پیمبر خدا ص و به منزل او در بهشت وارد می‏شوم و از آب خوشگوار آن می‏نوشم و از ستمهایی که بر من روا داشتید، شکایت به او خواهم برد .
هلال بن نافع گوید: لشگر با شنیدن این سخن به شدت در خشم و غضب فرو رفتند، چندان که گویی خداوند کمترین مهر و محبتی در دل هیچ یک از آنان قرار نداده است.
پس عمر بن سعد رو کرد به مردمی که در طرف راست وی بودند و گفت: به سوی حسین پیش روید و کار او را تمام کنید.همچنین به سنان بن خولی بن یزید گفت: سرش را جدا کن.پس خولی پیش رفت اما ضعف بر وی رو آورد و بلرزید.پس سنان بن انس و یا شمر بدو گفت: خدا بازوهایت را بشکند.چرا می‏لرزی؟ آنگاه سنان و به گفته بعضی شمر فرود آمد و حسین ع را بکشت و سر مبارک آن حضرت را از بدن جدا کرد، در حالی که می‏گفت: من سر تو را جدا می‏کنم در حالی که می‏دانم تو سرور امت و فرزند پیمبر خدا و از جهت پدر و مادر بهترین مردم هستی.سپس سر مقدس آن حضرت را به خولی سپرد و از وی خواست سر را نزد امیر عمر بن سعد ببرد.شاعر در این مورد گفته است:
فای رزیة عدلت حسینا غداة تبیره کفا سنان
در این هنگام یکی از کنیزان از خیمه حسین ع بیرون آمد.پس یکی از افراد سپاه دشمن به وی گفت: مولایت حسین کشته شد.وی می‏گوید: در حالی که فریاد می‏کردم به سرعت به خیمه شتافتم.همین که خبر شهادت حسین ع را به خاندان آن حضرت بگفتم، در حالی که آنان به شدت در بهت و حیرت فرو رفته بودند و مرا می‏نگریستند، فریاد و ناله و صیحه و شیون آنان از هر سو به آسمان رفت.

منابع مقاله:
مجموعه آثار ج 17 ، مطهری، مرتضی؛

قاسم به میدان می‏رود.چون کوچک است،اسلحه‏ای که با تن او مناسب باشد،نیست.ولی در عین حال شیر بچه است،شجاعت‏به خرج می‏دهد،تا اینکه با یک ضربت که به فرقش وارد می‏آید از روی اسب به روی زمین می‏افتد.حسین با نگرانی بر در خیمه ایستاده،اسبش آماده است،لجام اسب را در دست دارد،مثل اینکه انتظار می‏کشد. ناگهان فریاد«یا عماه‏»در فضا پیچید،عموجان من هم رفتم،مرا دریاب!مورخین نوشته‏اند حسین مثل باز شکاری به سوی قاسم حرکت کرد.کسی نفهمید با چه سرعتی بر روی اسب پرید و با چه سرعتی به سوی قاسم حرکت کرد.عده زیادی از لشکریان دشمن(حدود دویست نفر)بعد از اینکه جناب قاسم روی زمین افتاد،دور بدن این طفل را گرفتند برای اینکه یکی از آنها سرش را از بدن جدا کند.یکمرتبه متوجه شدند که حسین به سرعت می‏آید.مثل گله روباهی که شیر را می‏بیند فرار کردند و همان فردی که برای بریدن سر قاسم پایین آمده بود،در زیر دست و پای اسبهای خودشان لگدمال و به درک واصل شد.آنقدر گرد و غبار بلند شده بود که کسی نفهمید قضیه از چه قرار شد.دوست و دشمن از اطراف نگران هستند.«فاذن جلس الغبرة‏»تا غبارها نشست،دیدند حسین بر بالین قاسم نشسته و سر او را به دامن گرفته است.فریاد مردانه حسین را شنیدند که گفت:
«عزیز علی عمک ان تدعوه فلا یجیبک او یجیبک فلا ینفعک‏»
فرزند برادر!چقدر بر عموی تو ناگوار است که فریاد کنی و عموجان بگویی و نتوانم به حال تو فایده‏ای برسانم،نتوانم به بالین تو بیایم و یا وقتی که به بالین تو می‏آیم کاری از دستم بر نیاید.چقدر بر عموی تو این حال ناگوار است (1) راوی گفت:در حالی که سر جناب قاسم به دامن حسین است،از شدت درد پاشنه پا را محکم به زمین می‏کوبد.در همین حال‏«فشهق شهقة فمات‏»فریادی کشید و جان به جان آفرین تسلیم کرد.یک وقت دیدند ابا عبد الله بدن قاسم را بلند کرد و بغل گرفت.دیدند قاسم را می‏کشد و به خیمه‏گاه می‏آورد.خیلی عظیم و عجیب است:وقتی که قاسم می‏خواهد به میدان برود،از ابا عبد الله خواهش می‏کند.ابا عبد الله دلش نمی‏خواهد اجازه بدهد.وقتی که اجازه می‏دهد،دست‏به گردن یکدیگر می‏اندازند،گریه می‏کنند تا هر دو بیحال می‏شوند. اینجا منظره بر عکس شد،یعنی اندکی پیش،حسین و قاسم را دیدند در حالی که دست‏به گردن یکدیگر انداخته بودند ولی اکنون می‏بینند حسین قاسم را در بغل گرفته اما قاسم دستهایش به پایین افتاده است چون دیگر جان در بدن ندارد.
و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.
پی‏نوشت:
1) در قم شنیدم یکی از وعاظ معروف این شهر،این ذکر مصیبت را در محضر مرحوم آیت الله حاج شیخ عبد الکریم حائری(رضوان الله تعالی علیه)خوانده بود.(آن مرحوم بسیار بسیار مرد مخلصی بوده است،از کسانی بود که شیفته اهل بیت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله بود،و این به تواتر برای من ثابت‏شده است.من محضر شریف این مرد را درک نکردم،دو ماه بعد از فوت ایشان به قم مشرف شدم.کسانی که دیده بودند،می‏گفتند این پیر مرد نام حسین بن علی را که می‏شنید،بی اختیار اشکش جاری می‏شد.)به قدری این مرد گریه کرد و خودش را زد که بیحال شد.بعد به آن واعظ گفت:خواهش می‏کنم هر وقت من در جلسه هستم این روضه را تکرار نکن که من طاقت‏شنیدن آن را ندارم.

پرسش:
سن حضرت علی اکبر (ع) وقتی که شهید شد چقدر بود؟
منبع پاسخ: پایگاه حوزه1676، 1676
پاسخ:
حضرت علی اکبر (ع) فرزند ارشد سید الشهداء (ع)‌ که مادرش لیلا دختر ابن مره بود ، در هنگام شهادت حدود 25 سال سن داشت اگر چه سن ایشان را 20 و 18 سال هم گفته‌اند[i].

......................................................
[i]فرهنگ عاشورا جواد محدثی ص 322